De laatste ronde van Lars
Dit weekend neemt Lars van der Haar afscheid als veldrijder. DIck Soepenberg de huisfotograaf van VeldrijdenOnline schreef een afscheids column over hoe hij het ventje uit Woudenberg gaande weg zijn carriere een grote meneer in het veld zag worden.
Ik weet nog precies wanneer ik Lars van der Haar voor het eerst zag. Een manneke was het, nog in zijn nieuwelingentijd, maar wel eentje met karakter. Zo’n renner die zich niet verschool achter grote namen, maar juist de strijd aanging met de jongens die een kop groter waren. In het Brabantse Zeeland, tijdens het Nederlands kampioenschap veldrijden jeugd, maakte ik mijn eerste beelden van hem. Hij pakte daar zilver, achter de imposante Tijmen Eising. Op het podium stond hij met een blik die alles zei: “Tja… dit had beter gemoeten.” Die koppigheid, die honger — het zat er toen al in.
De overstap naar de junioren bracht geen verandering in zijn instelling. Lars deed mee, altijd. En soms meer dan dat. In Sankt Wendel mocht ik erbij zijn toen hij wereldkampioen werd bij de beloften. Een moment dat je als sportliefhebber koestert. Eerder die winter had hij in Frankfurt am Bornheimer Hang al de Europese titel gepakt. En een jaar later, in de duinen van Koksijde, deed hij het gewoon nóg een keer: wereldkampioen bij de beloften. Twee regenboogtruien, alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Bij de elite ging hij onverstoorbaar verder. Twee Europese elite titels, beide op Nederlandse bodem — Huijbergen en de ColduVAM — alsof hij wilde laten zien dat hij thuis het hardst kon schitteren. En in de wereldbeker? Daar sprak zijn karakter misschien nog wel het meest.
Of het nu op de flanken van de Cauberg was of in het Tjechische Tabor, Lars reed altijd met zijn hart. Altijd met diezelfde strijdlust die ik al bij dat kleine manneke had gezien.
Aan het begin van deze winter kwam het bericht dat we allemaal wisten dat ooit zou komen, maar liever nog even hadden uitgesteld: dit zou zijn laatste seizoen worden. De lange trainingen, de wegkoersen als voorbereiding — het begon hem tegen te staan. En eerlijk is eerlijk: wie kan het hem kwalijk nemen dat hij meer tijd wil met Lucy en de kinderen?
Deze winter staat in het teken van afscheid. Elke wedstrijd is er één voor het laatst. En hoewel ik het jammer vind — met mij vele sportvrienden — gun ik hem die rust, die nieuwe fase. Maar ik hoop vooral dat hij niet verloren gaat voor de sport. Want renners zoals Lars, met zijn karakter, zijn koppigheid, zijn flair… die zijn zeldzaam.
Lars, dank je. Voor de momenten. Voor de strijd. Voor de herinneringen.
En voor dat manneke dat uitgroeide tot een kampioen.